Μελωδικό εκχύλισμα

Το πρωινό αγέρι θα ακολουθήσω
αυτό που περνά μπρος απ’ τη θωριά σου
να ταξιδέψω μαζί του στα μέρη που παίζαμε
σαν ήμασταν παιδιά.
Στα δέντρα θα χαράξω το όνομά μας
όπως και τότε _που δεν έσβησε
που δεν θα σβήσει ποτέ θαρρώ
παρά την κακοσμία των ανήλεων καιρών.

Στις ρεματιές θα σκαρφαλώσω
την ηχώ του ποταμού να ακούσω
και φτάνοντας στα κυπαρίσσια
έναν τζίτζικα θα φυλακίσω
στη ροζιασμένη χούφτα μου
να στον προσφέρω
ως μελωδικό εκχύλισμα
στις ώρες της σιωπής της θύμησής σου
να χαλάσω την ησυχία της νύχτας σου.

Και τότε θα σου θυμίσω άλλες
ανέπαφες στιγμές.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Η μορφή σου

Η μορφή σου ανάγλυφη
θέλγει τη νύχτα κι απόψε
κι εγώ ως ιέρεια στη σκήτη σου
το δάκρυ σου ασπάζομαι.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Στην οχλοβοή της ομίχλης

Αν δεις να καταδύομαι
μεσ’ στην οχλοβοή της ομίχλης
μη φοβηθείς
είναι που επιχειρώ να αποκριθώ στην ηχώ
που εμφαντικά παρεμβαίνει
και μεταποιεί τα κύματα.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Προσ-αγωγή

Αναπροσδιορίζοντας τα όσα ήξερα
αντίστροφα τα γύρισα
να στεγνώσουν
έως ότου ξυπνήσουν
ή να εκπλαγούν
με την ανακάλυψη των όσων έμαθα. 
Ο εισαγγελέας απεφάνθη
κι οι δικαστές ομόφωνα
υπέγραψαν. 
Ποτέ δεν είναι αργά
να ξεδιαλύνεις
το σίτο απ’ την ήρα.

Η ποινή εκτελείται ποικιλοτρόπως.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Στον ορίζοντα της λήθης

Θολές ξεθωριασμένες εικόνες
στον ορίζοντα της λήθης
που όλο και πιότερο απομακρύνονται
κι απαντώνται με δάκρυ σιωπής
στο μονοπάτι της διαρκούς ησυχίας.



Μαρία Αργυρακοπούλου

Κουβέντα με τα όνειρα

Τα βράδια εκείνα που τρεμόπαιζε
το αναμμένο κερί της ύπαρξης
κουβέντα με τα όνειρα έπιανα
ώρες σκυμμένη στα γραπτά τους χανόμουν
τη σκουριασμένη ανάσα τους
να ξεδιαλύνω προσπαθούσα.

Οι επισκέψεις τους πλήθαιναν τελευταία
διάβαιναν το κατώφλι του ύπνου δειλά
θρονιάζονταν στα απόκρυφα δωμάτια του νου
αναπαύονταν σιμά μου
δίχως την παραμικρή ιδιομορφία στο πέρασμά τους.

Κι εκείνες οι βλεφαρίδες μου ξεκλείδωτες
μετρούσαν θεατές
στα έδρανα του χρόνου
που λάβα σκόρπιζαν
κι άναβαν φωτιά
στην παγωνιά της σκέψης.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Στο μαζί της ανατολής

Χυμώδες κι ολόγιομο
λάμπει το φεγγάρι στα όρη
ως μελωδία θεσπέσια ενός τραγουδιού
που καημούς ανασταίνει
τους πόθους ανάβει
καθώς διαπερνάει τους κλώνους
αιωνόβιων δέντρων
και κοινωνεί με τον άνεμο
με φιλί αμέθυστο.

Εκεί σε συνάντησα άστρο του εσπερινού
ερημίτη απόμακρο σε κελί αταξίας
να γεμίζεις το χρόνο σου
με λέξεις
με βροχές
με σκιές
και με κύμα.

Άφησα ελεύθερα του νου μου τα γκέμια
στο πλάι σου
την ώρα που μακριά στον ορίζοντα
άνθιζε το χαμόγελο
στο μαζί
της ανατολής.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Αγκαλιά με τη θύμηση

Ακόμα δεν κατάφερε να βγει από τη μνήμη
την πόρτα να σφαλίσει στους προς-δόκιμους
στης λήθης τους νευρώνες

Ζει με ένα ποίημα υποκατάστατο
που ο χρόνος του απένεμε ως λάφυρο
με το βουητό των κοραλλιών να τον ξαγρυπνά
να λαχταρά το χάδι του να προσφέρει
έστω για μια φορά, κι ας είναι η τελευταία
ως επικουρικό φιλί
επαναπροσδιορισμού του χρέους

Το όνειρο να ξεδιαλύνει
πως κολυμπάει τάχα στο βυθό
εκεί όπου τη θύμηση ανταμώνει
αγκαλιά με μια φωτογραφία της παλιά
κάτω απ’ το μαξιλάρι
καθώς τον βρίσκει το ξημέρωμα κι αναρωτιέται,
τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς τους εφιάλτες;

Μαρία Αργυρακοπούλου

Στων σειρήνων τη ρότα

Ορθώνεται το σύμπαν εμπρός μου
ως θάλασσα αμόλυντη
και ξελογιάζεται ο νους
από των άστρων το μαγικό αντιφέγγισμα

Απλώνει διάχυτα τα χέρια στο στερέωμα
ν’ αγκαλιάσει ουρανούς καινούριων κόσμων
μα η σκέψη μου, οδύσσεια ακυβέρνητη
εγκλωβίζεται στων σειρήνων τη ρότα.
Τυλίγω το όνειρο απαλά
με ολομέταξο υφάδι
και συνθέτω στα σύννεφα
το τραγούδι εκείνο
που ευφραίνει
που γαληνεύει
που εισδύει εντός σου.
Είναι ωραία η περιήγηση στο σύμπαν
μες απ’ τα βάθη των ματιών σου.



Μαρία Αργυρακοπούλου