Προσάραξη

Αγκυροβολεί η ησυχία στον μυχό της σκέψης
διαπερνάει κυματιστά το σώμα η ηχώ της
αφήνοντας πίσω της ουλές
πότε με θωριά ευφημισμού
και πότε με κεντήματα ιστού αράχνης.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Προσφιλές κι ευπροσήγορο

Κι όταν το σκοτάδι προελαύνει
μια θέση στο ευάερο της μνήμης
αποζητά η ανάσα σου
εκεί που το φεγγάρι υψώνεται
προσφιλές
κι ευπροσήγορο.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Προτροπή

Σαν ξεπροβάλλει η αυγή
σύρε το παραβάν της νύχτας
να διαλυθούν οι εφιάλτες
κατόπιν αντίκρισε εκείνον τον ορίζοντα
που ανατέλλει μονάχα για σένα
τη θωριά του άγγιξε απαλά
γεύσου την αύρα της δροσιάς του
και  σαν το χαμόγελό του
συνάψει σχέση μαζί σου
μην του αρνηθείς τη φλόγα
της ανάσας σου.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Ουτοπίες στο άπειρο

Ολόλευκο ξόρκι με πλησίασε
με αύρα ακέραιη
και με φωνή τρισδιάστατη
ψέλλιζε φθόγγους σε τοπίο λευκό
ποτισμένο απ’ την υγρασία της ομίχλης
η διαδρομή του καιόμενη βάτος , μου εκμυστηρεύτηκε,
κατόπιν πολλαπλών συγκρούσεων με το φως
κυνηγούσε ουτοπίες στο άπειρο
μα το σωσίβιό του άχνιζε απ’ την αναφλεγόμενη
ηδονή της εξέγερσης
χρωμάτιζε τις λέξεις κόκκινες προσδιορίζοντας
στο εδώ
στο τώρα
την εξέλιξη της ανάτασης

Και καθώς τα φωνήεντα καίγονταν στη διαδρομή του
Ξαπόστασε πλάι στο μέλλον.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Αγκαλιά με τη θύμηση

Ακόμα δεν κατάφερε να βγει από τη μνήμη
την πόρτα να σφαλίσει στους προς-δόκιμους
στης λήθης τους νευρώνες

Ζει με ένα ποίημα υποκατάστατο
που ο χρόνος του απένεμε ως λάφυρο
με το βουητό των κοραλλιών να τον ξαγρυπνά
να λαχταρά το χάδι του να προσφέρει
έστω για μια φορά, κι ας είναι η τελευταία
ως επικουρικό φιλί
επαναπροσδιορισμού του χρέους

Το όνειρο να ξεδιαλύνει
πως κολυμπάει τάχα στο βυθό
εκεί όπου τη θύμηση ανταμώνει
αγκαλιά με μια φωτογραφία της παλιά
κάτω απ’ το μαξιλάρι
καθώς τον βρίσκει το ξημέρωμα κι αναρωτιέται,
τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς τους εφιάλτες;

Μαρία Αργυρακοπούλου

Αίσθηση

Τα μύχια των στίχων σου ανιχνεύω
και ταξιδεύω μαζί σου
με πυξίδα τη λάμψη των "θέλω" μου.
Η φλόγα του πάθους καίει και καίγεται
το εύθραυστο συναίσθημα πάλλεται
το βλέμμα ευφραίνεται
η ψυχή αγαλλιάζει
στην αίσθηση της άοκνης παρουσίας σου
στο κάθε λεπτό κι διάφανο στίγμα σου.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Στ' ακρογιάλια της μνήμης

Βγαίνω τις νύχτες μυστικά
στ' ακρογιάλια της μνήμης
ανιχνεύω το βυθό της θαλάσσης
που ασκητεύει στα μάτια σου
κι εξαγνίζομαι.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Παράθυρο με φως

Ένα παράθυρο γεμάτο φως
δυο φτερούγες προστασίας
κι ο χειμώνας μένει απ' έξω.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Αφήγηση προσμονής

Ταξίδεψε ως τα μάτια μου
άγγιξε τη ψυχή μου
και αυτή θα σε κάνει συμμέτοχο
σε αφήγηση προσμονής.


Μαρία Αργυρακοπούλου