Στα βαθιά. Αναφορά στην ποίηση της Μαρίας Αργυρακοπούλου από την Αγγελική Καραπάνου

Η Μαρία Αργυρακοπούλου, είναι μια ποιήτρια που  γνώρισα από το διαδίκτυο, ταξιδεύοντας στο προσωπικό της blog, όπου δημοσιεύει ποιήματα και πεζά. Είδα ένα μαγικό παιχνίδισμα με τις λέξεις, ολοζώντανες εικόνες και μια ματιά ανήσυχη για τα προβλήματα της εποχής μας.
Η Μαρία έχει σπουδάσει Μαιευτική κι έχει ασκήσει το λειτούργημα. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή, ενώ έργα της δημοσιεύονται σε πολλά συλλογικά έργα. Έχει βραβευθεί στον ποιητικό διαγωνισμό "Ανδρέας Εμπειρίκος". Θ' απολαύσουμε δέκα ποιήματά της!

Το δάκρυ της βροχής

Κι όταν με λευκό σεντόνι
ο ορίζοντας θα με τυλίξει
θα βαφτεί κόκκινος
απ’ τα πυρά των εκβολών
κι η θάλασσα, λευκή
απ’ τα μαντήλια των γλάρων
που θα σκουπίζουν της βροχής το δάκρυ
κάτω από το αντίο του ήλιου
ο άνεμος θα στέκει ωχρός
σε βράχο ακουμπισμένος
δίχως να εκφράζει ένα νεύμα
να κατευνάζει το πέλαγος
όταν η στάχτη μου
θα εισχωρεί εντός του.

____________________________


Γκρίζο παραβάν

Σκηνή με γκρίζο παραβάν στήνεται
ολόγυρα σε λημέρι γόνιμο
κι εσύ - Λαέ μου - παρατηρητής ηθελημένος
μεταγγίζεις τα μυστικά σου
σε κουφάρια άδειων συνειδήσεων.
Οι χρόνιες λιτανείες των άνωθεν
- που εσύ επέλεξες -
προσπαθούν να καλυφθούν με φύλλο συκαμιάς
όμως η άμπωτη το ξέβρασε ως πολυκαιρινό χαρτί
πολλαπλών μελανιασμένων κηλίδων.
Το από ανέκαθεν λευκό όνειρό σου – Λαέ μου -
απουσιάζει απ’ το στρωμένο τραπέζι του λόγου,
διαφεύγει παρέα με τις σκέψεις σου
λιθοβολώντας τις ερωτήσεις του φαίνεται
οι δε προς τα έξω απαντήσεις του λαβείν
αμέτοχες κι αυτές
ευθαρσώς τις αποκρύπτουν
πτυχές εμβόλιμα ρυτιδιασμένες.
Στο βαθύ σου εγώ αγεφύρωτα αμπαρώνεσαι
η κρύπτη σου άβυσσος, πυρπολεί ενίοτε
τη μέθη της ανάγνωσης
των πιο κρυφών κυττάρων σου.

ΥΓ: Μην απορρίπτεις τη στιγμή
που εύτακτα περισώζουμε των ιδεών την επίπλωση
έτσι που τα όνειρα πιασμένα απ’ το χέρι
μαζί πετούν προς τον παράδεισο της επίγνωσης.
Θαρρώ το γνωρίζεις καλά
πως κάθε σκέψη αναδιπλώνεται
στο αντιφέγγισμα του δειλινού
κάθε ιεροτελεστία στο ξέφωτο της αυγής.

__________________________


Αβρές ηλιαχτίδες

Κονδυλοφόροι χαράσσουν
κι απόψε το μέσα σου
αβρές ηλιαχτίδες
που αχνά ανατέλλουν.
Ίσκιοι διχαλωτοί κοσμογονίας αφόρητης
κυλούν στο πρεβάζι της ματιάς σου
καλύπτοντας τον σπόρο δακρύων
που εμφυτεύτηκε άδηλα
στις ρωγμές της σιωπής σου.
Δαντελωτά κυκλάμινα οι ανάσες σου
παρεισφρέουν στον φλογισμένο ιδρώτα
και δένουν με κόμπους το πάθος
μην τυχόν κι αποδράσει
κι επιφέρει τη βουή εκείνη
που αποπροσανατολίζει
ευανάγνωστους στόχους.

ΥΓ: Κι εσύ απουσιάζεις ξανά απ’ το πάνθεον
πριν καν εμφανιστείς εμπρός του.


__________________________

Από την πρώτη ματιά

Ραγισμένη ενθύμηση σε τεθνεώς ουτοπία
μιας φύσης που διατελεί υπό τον έλεγχο
τολμηρών γεγονότων
ενός χαρακτήρα άνυδρου
ενός κοχλασμού ανελέητου
που βράζει ρίγη έξαρσης
και οδύνη σπαραγμού.
Επιτηδευμένες ξόβεργες στήνουν παγίδες
σε αναστήματα ναρκωμένα
σφραγίζουν ελπίδες
σε μάτια δακρυσμένα.
Δεν είναι ρίψη βεγγαλικών
ούτε οφθαλμαπάτη πεφταστεριών.
Όλεθρος είναι από την πρώτη ματιά.


______________________

Έλαμψε η ωδίνη των ματιών σου

Το βλέμμα σου καλύπτει
μάσκα κρουστών φυσαλίδων
και καθώς προσπαθείς ν’ ανασάνεις
δάκρυα απρόβλεπτης ζέστης
εκκολάπτονται στους πνεύμονές σου.
Παράπλευρες απώλειες, θα ‘ναι, σκέφτεσαι
μα ο δρόμος, φεγγαρόφωτη ωδίνη,
στήνεται απέναντί σου
πετροβολώντας όλο και πιο συχνά το γέλιο σου
και τέμνοντας τους καρπούς της ηδονής σου.

* Το παραπάνω ποίημα κατέλαβε την τρίτη (3η) θέση
μεταξύ 317 συμμετεχόντων στον ΔΕΥΤΕΡΟ (2ο) ΕΤΗΣΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ «ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ» με θέμα
"Θρίαμβος και τραγωδία" που διεξήγαγε το Φθινόπωρο
του 2020 η «Υπερρεαλιστική Ομάδα Θεσσαλονίκης». 

________________________________


Προσάραξη

Αγκυροβολεί η ησυχία στον μυχό της σκέψης
διαπερνάει κυματιστά το σώμα η ηχώ της
αφήνοντας πίσω της ουλές
πότε με θωριά ευφημισμού
και πότε με κεντήματα ιστού αράχνης.

____________________________


Ανταύγειες θαλπωρής

Και σήμερα ο ήλιος καταγράφει
σκιές κι απουσίες
ενώ το φεγγάρι ολονυχτίς
πολύβουες ανάσες
που αιωρούνται στα συντρίμμια της ψυχής
δυσφορώντας στην ψυχρή μοναξιά.
Το χιόνι έρχεται κι αυτό απρόσμενα
να κρατήσει σταθερές τις αξίες
ώστε αργότερα
σμίγοντας με το πολυπόθητο
χάδι της ύπαρξης
αυτές να αναζωπυρωθούν.
Και κάπου ενδιάμεσα ο άνθρωπος
ανασφαλής και αβέβαιος
να προσπαθεί να πλανέψει την άνοιξη
χρωματίζοντας με ανταύγειες θαλπωρής
το γκρίζο στερέωμα.

_______________________________


Κρυφτό με το φως

Ραντίστηκε η ματιά με υφάλμυρο δάκρυ
καθώς κύλησαν πάνω της κουκίδες ανυπάκουες
οξείες παραμορφωμένες, σύνεσης ελλιπούς
τσαλάκωσαν τα βλέφαρα
κι η ακοή νεκρώθηκε
εμπρός σε εφιαλτικά ρίγη
μιας αλήθειας που καίει
ό,τι στη ζωή καταλύει.
Τρόπαια μιας άνισης μάχης στροβιλίζονται
καταμεσής πειστήριων συμπλεγμάτων
λαξεύουν τις σκέψεις
δίνοντάς τους τροφή δανεική
έντεχνα να παλέψουν μιαν ατέρμονη ήττα.
Ένα φως στο βάθος παίζει κρυφτό
με ανεμοδαρμένους σταλακτίτες.
Άραγε τούτος ο δρόμος θα έχει γυρισμό;

__________________________


Στην κοιλάδα του χρόνου

Απρόσωπη κι αυτή η νύχτα
δίχως σταγόνα σελήνης
κυλάει στο έρεβος.
Εύκολος στόχος σύλησης των ονείρων
καθώς όλα δείχνουνε έρημα
πίσω απ’ τ’ ορθάνοιχτα παραθυρόφυλλα.
Κατηφορίζοντας στην κοιλάδα του χρόνου
ένας εκκωφαντικός ήχος
εγείρει αισθήσεις
μάταια.
Τρεμοσβήνει στο πέρασμά του η ζωή
καθώς σύρεται σε πυρακτωμένα στεγανά
αφήνοντας πίσω της μια παγωμένη ανάσα
μία σβησμένη φλόγα
και ένα γιατί να αιωρείται
στο παρόν
και στο μέλλον.

_____________________________


Το υποταγμένο πνεύμα

Μες στην οχλαγωγία του εθισμού
και στο παραστράτημα της έξαψης
κείτεται καθημερινά το υποταγμένο πνεύμα
κι εκεί που περιμένεις στο ετοιμόρροπο θέατρο
να αναστηλωθούν οι βλαστοί από επίγειους θιασώτες
κι η θράκα ν’ ανάψει από θερμόαιμους σταλαγμίτες
οι συγκλίνουσες γωνιές παραμένουν αδόνητες.

ΥΓ: Όλο και πιο βαθύ γίνεται το ρήγμα
στο πηγάδι των αναστολών της συνείδησης.

_____________________________

Βιογραφικό σημείωμα

Η Μαρία Αργυρακοπούλου κατάγεται από το Βεσίνι Καλαβρύτων Αχαΐας. Έχει τελειώσει τα ΑΤΕΙ Μαιευτικής και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας.
Το διάβασμα και το αποτύπωμα των σκέψεών της ήταν πάντοτε το χόμπι της. Η κατάρρευση των ιδεών, η αλλοίωση των σχέσεων των ανθρώπων, τα κοινωνικά προβλήματα, κ.α. δεν αφήνουν αδιάφορο το ανήσυχο πνεύμα της και την ευαισθησία της στο να προσφέρει μια κουκίδα αφύπνισης, ένα λιθαράκι βοήθειας. 
Η σχέση της με τον πεζό και ποιητικό λόγο ξεκινάει από τα χρόνια της εφηβείας της. Πεζά κείμενα και ποιήματά της απαντούμε στο διαδίκτυο και κυρίως στον προσωπικό της ιστοχώρο «Αποτυπώματα στο πουθενά» http://apotypomataa.blogspot.com, στο ιστολόγιο οι ποιητές που αγάπησα http://dimitriosgogas.blogspot.com, στην εγκυκλοπαίδεια των σύγχρονων Ελλήλων λογοτεχνών της: ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΕΦΑΛΟΣ (ΚΕΦΑΛΟΣ - ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ).
Το 2019 εκδόθηκε και η πρώτη της ποιητική συλλογή "Αποτυπώματα στο πουθενά" από τις «Χρόνος Εκδόσεις». Συμμετέχει στην υπό έκδοση ομαδική ποιητική συλλογή "Πόλεων Ποιήσεις" ανάμεσα  σε 60 Έλληνες και Κύπριους ποιητές από τις «Χρόνος εκδόσεις», όπου υμνεί τη γενέτειρά της γη. 
Το φθινόπωρο του 2020, λαμβάνοντας μέρος για πρώτη φορά σε ποιητικό διαγωνισμό, βραβεύτηκε παίρνοντας την τρίτη θέση, με το ποίημα της «Έλαμψε η οδύνη των ματιών σου», στον δεύτερο ετήσιο ποιητικό διαγωνισμό  "Ανδρέας Εμπειρίκος" με θέμα «Θρίαμβος και τραγωδία» που διοργάνωσε η «Υπερρεαλιστική ομάδα Θεσσαλονίκης». 
Είναι μέλος του «Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών & Συγγραφέων».

Αγγελική Καραπάνου – Συγγραφέας / Εκπαιδευτικός
Ιστολόγιο: Έννεπε Μούσα /  ennepe-moussa.gr  /  Τετάρτη 11.11.2020


https://ennepe-moussa.gr/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%AC/%CE%B4%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85?fbclid=IwAR3hsFX72coQ-ooGyPhYL38z409h9_FlOfrGZzVzaTVJodnoi4ieCiJWo38

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Μαρίας Αργυρακοπούλου στον δημοσιογράφο, λογοτέχνη και εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού "ΚΕΦΑΛΟΣ" κ. Πλούταρχο Πάστρα

 1. Αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό για τη λογοτεχνία, ποιος θα ήταν αυτός;

* Και οι ειδικοί ακόμη ερίζουν ως προς αυτό το ζήτημα. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να πει κανείς ότι η λογοτεχνία περιλαμβάνει τα γραπτά και προφορικά μνημεία του έντεχνου λόγου ενός λαού. Τώρα, τι είναι έντεχνος λόγος; Ο μυθοπλαστικός λόγος που αποκλίνει από τον καθημερινό και προκαλεί αισθητική απόλαυση; Κι εδώ πάλι χωράνε περαιτέρω ορισμοί και επεξηγήσεις που καθορίζονται από την εκάστοτε εποχή και την ακαδημαϊκή κοινότητα. Με συντομία πάντως, για μένα, λογοτεχνία είναι ο έντεχνος λόγος, με την έννοια του επεξεργασμένου και όχι φυσικού, που εμπλέκεται στο χώρο της μυθοπλασίας, αφήνει υπονοούμενα και ερωτηματικά, άρα δίνει τροφή για σκέψη και συναισθηματική εμπλοκή και καταλήγει ίσως στην αριστοτελική κάθαρση.

2. Τι μπορεί να προσφέρει η λογοτεχνία στο σύγχρονο άνθρωπο;

* Αυτό που ανέφερα προηγουμένως. Η λογοτεχνία είναι πηγή τροφής. Είναι σαν να έχουμε ένα χωράφι και αν δεν το καλλιεργήσουμε πως θα πάρουμε σπόρους για να φυτέψουμε και στο μέλλον;  Έτσι και η λογοτεχνία είναι η πνευματική καλλιέργεια κάθε ανθρώπου. Δίνοντάς του λοιπόν εκείνα τα ερεθίσματα που θα τον κάνουν να αισθανθεί, να σκεφτεί, να αναρωτηθεί. Τον αφυπνίζει και τον πυροδοτεί έτσι ώστε να μπορεί να σκέφτεται πιο ανοιχτά, πιο ευρύχωρα, πιο καταδεκτικά. 

3. Η ποίηση στις ημέρες μας δεν έχει τη θέση που κατείχε παλαιότερα. Για ποιο λόγο πιστεύετε πως συμβαίνει αυτό και πως θεωρείτε ότι θα είναι το μέλλον της;

* Αυτοί που θεωρώ πως δεν διαβάζουν σήμερα ποίηση είναι οι νέοι κυρίως άνθρωποι και πιο πολύ οι έφηβοι, καθώς μεγαλώνουν εγκλωβισμένοι στις ευκολίες των νέων τεχνολογιών. Είναι και το σχολείο μας που παράγει μονοδιάστατους ανθρώπους που αγωνίζονται να αποκτήσουν πτυχία και δεν μαθαίνουν να αγαπούν την ευρύτερη καλλιέργεια που προκαλεί ο λόγος. Ωστόσο, η απαισιοδοξία δεν μου ταιριάζει. Έχω εμπιστοσύνη στις αξίες που προβάλει η λογοτεχνία και στην ανάγκη όλων μας γι αυτές. Και γενικότερα έχω εμπιστοσύνη στον άνθρωπο.

4. Και τώρα μία δύσκολη ερώτηση. Τι σημαίνει για σας ποίηση;

* Η ποίηση θεωρώ πως είναι το πιο αινιγματικό κομμάτι της λογοτεχνίας. Το πιο μελωδικό, το πιο ιδιαίτερο και σαφώς το πιο περιεκτικό. Προσφέρει πιστεύω τα μεγαλύτερα περιθώρια μέθεξης και συμμετοχής του αναγνώστη στο έργο του συγγραφέα.

5. Πότε ξεκινήσατε ν’ ασχολείστε με την τέχνη του λόγου και ποιος ήταν ο λόγος που σας παρότρυνε;

* Από τα εφηβικά μου χρόνια ξεκίνησα να γράφω πεζό και έμμετρο λόγο. Είχα ένα τετράδιο που πάντα κρατούσα σημειώσεις. Αποτύπωνα τους προβληματισμούς μου σε θέματα που  κυρίως αφορούσαν τη ζωή. Περισσότερα ενεργά με την ποίηση ασχολήθηκα τα τελευταία χρόνια και αιτία ήταν το Καλαβρυτινό ολοκαύτωμα. Προβληματισμένη από τη θηριωδία των Γερμανών εκτελεστών που έντονα βίωνα κάθε χρόνο στην τραγική επέτειο του ολοκαυτώματος,  θυμάμαι προσπάθησα να αποτυπώσω τα συναισθήματα των ανθρώπων που ανέβαιναν προς το λόφο της εκτέλεσης. Αυτή μου η ανάγκη έκφρασης βγήκε σε ποιητικό λόγο.

6. Γιατί γράφετε;

* Πάντα υπάρχουν αιτίες θαρρώ για να γράψει κάποιος. Μέσα από το γραπτό λόγο, είτε πεζός, είτε ποιητικός είναι, εκφράζονται τα συναισθήματα, οι αγωνίες, οι λύπες, οι χαρές και όλα αυτά τα λιθαράκια που στελεχώνουν το συναισθηματικό κόσμο ενός ατόμου. Γράφω γιατί η συνείδησή μου είναι πάντα σε εγρήγορση και αντιλαμβάνομαι σε όλο το εύρος τους ιδέες και σκέψεις, συναισθήματα και βιώματα. Άλλοτε για να αποφορτιστώ και άλλοτε για να συνεισφέρω με τον δικό μου τρόπο, όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι, στην αφύπνιση συνειδήσεων. 

7. Ποια είναι η πηγή της έμπνευσής σας; 

* Θα έλεγα λοιπόν πως δεν υπάρχει συγκεκριμένη πηγή. Συνήθως είναι η ίδια η ζωή. Οι φουρτούνες που επιφέρει η ζωή στον άνθρωπο, που ως καραβοκύρης ενός δύσβατου μονοπατιού με προτρέπουν να προσπαθώ να τιθασεύω τα κύματα, αποτυπώνοντας, μέσα από τον ποιητικό λόγο,  τον ανάλαφρο ή άγριο παφλασμό τους. 

8. Με ποιο λογοτεχνικό είδος ασχολείστε περισσότερο;

* Ασχολούμαι κυρίως με τον ποιητικό λόγο σε όλες τις εκφράσεις του. Ελεύθερο, έμμετρο, πεζό. Θα έλεγα πως ο ελεύθερος ποιητικός λόγος με βάση το βίωμα είναι αυτός που μου αρέσει και με εκφράζει περισσότερο. 

9. Μιλήστε μας για το λογοτεχνικό σας έργο.

* Εκφράζομαι με ελεύθερο, πεζό και έμμετρο λόγο από τα δύσκολα αλλά και τόσο συναρπαστικά και τρυφερά χρόνια της εφηβεία μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Βεσίνι Αχαϊας, ένα μικρό και όμορφο ορεινό χωριό κοντά στα Καλάβρυτα όπου η φύση με τα άνθη της και τα φυτά της ήταν ουσιαστικά το σπίτι μου. Εμπνεόμουν λοιπόν και εκφραζόμουν κυρίως από τη φύση. Αργότερα η έκφρασή μου μέσω του λόγου έγινε περισσότερο ανθρωποκεντρική, θα σας έλεγα, με βάση τα βιώματά μου, τις αγωνίες, τις ανησυχίες μου αλλά και τους προβληματισμούς μου για τις αδικίες αλλά και τις ανισότητες που διέπουν την κοινωνία μας. Ποιήματά μου και άλλα λογοτεχνικά μου πονήματα έχουν δημοσιευτεί σε αρκετά περιοδικά και εφημερίδες, έντυπα και ηλεκτρονικά. Εδώ και πολλά χρόνια ένιωθα την ανάγκη αυτές οι, με ποιητικό λόγο, προβληματισμοί, ανησυχίες, προσδοκίες, επιθυμίες μου, να εξέλθουν συσωρευτικά, μέσα από ένα έντυπο βιβλίο, στο φως και στο αέρα της αξιολόγησης του αναγνωστικού κοινού. Την φετινή χρονιά (2019) και μετά από παροτρύνσεις αγαπημένων προσώπων μου, εκπλήρωσα αυτή την ανάγκη μου εκδίδοντας την πρώτη μου ποιητική συλλογή τα «Αποτυπώματα στο πουθενά» από τις «Χρόνος Εκδόσεις» ενώ παράλληλα είναι σχεδόν έτοιμη και η δεύτερη ποιητική συλλογή μου που ευελπιστώ, αν όλα πάνε καλά, να εκδοθεί μέσα στη χρονιά που μας έρχεται. 

10. Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο που έχει τίτλο: Αποτυπώματα στο πουθενά» (Χρόνος Εκδόσεις / 2019). 

* Το βιβλίο μου έχει τίτλο «Αποτυπώματα στο πουθενά». Εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2019 από τις Χρόνος Εκδόσεις. Είναι ποιητική συλλογή με τα πρώτα μου σκιρτήματα σε απόδοση ελεύθερου στίχου. Θα έλεγα πως είναι ένα ενδιαφέρον αποτύπωμα βιωματικό που ανιχνεύει στο χρόνο και στο χώρο δράσεις και αποδράσεις. Ευελπιστώ να είναι καλοτάξιδο, να διαβαστεί και να αξιολογηθεί με τον ένα ή άλλο τρόπο από τους αναγνώστες.

11. Ποια είναι η αγαπημένη σας ώρα μέσα στην ημέρα που κάθεστε και γράφετε;

* Η έμπνευση, νομίζω, πως δεν έχει συγκεκριμένη ώρα. Έρχεται απροειδοποίητα και σε βρίσκει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Έτσι κρατώ πάντα σημειώσεις και τις τακτοποιώ συνήθως τις πρώτες πρωινές ώρες. Ανέκαθεν μου άρεσε το πρωινό διάβασμα από τα μαθητικά μου χρόνια. Θεωρώ εκείνες τις ώρες περισσότερο γόνιμες γιατί ο εγκέφαλος είναι πιο ξεκούραστος και πιο διαυγής.

12.  Πως είναι η ζωή ενός λογοτέχνη στα χρόνια της κρίσης;

* Η ζωή ενός λογοτέχνη δεν διαφέρει από τη ζωή των άλλων ανθρώπων. Βιώνει κι αυτός την κατάλυση και την παρακμή της κοινωνίας μας σε όλους τους τομείς της. Αυτό κάνει πιο οξυμένη την ανάγκη έκφρασης και την ευθύνη που απορρέει στο λόγο του. Οφείλει να στέκεται με ακλόνητο ύφος, αρωγός ψυχικής δύναμης μέσα από το έργο του και από τις δράσεις του, να συμπαραστέκεται στο συνάνθρωπο και να αφυπνίζει συνειδήσεις.

13. Πως θα χαρακτηρίζατε τη λογοτεχνική παραγωγή σήμερα;

* Η λογοτεχνική παραγωγή σήμερα είναι πλούσια, πολυπολιτισμική και ελπιδοφόρα θα έλεγα. Πολλά μυθιστορήματα, διηγήματα, πεζά και πολλές ποιητικές συλλογές έρχονται στο φως τις μέρες μας. Έρχεται σε αντίθεση με το αναγνωστικό κοινό που όλο φθίνει. Υπάρχουν και σήμερα όπως παλιά αξιόλογοι λογοτέχνες και αξιόλογα έργα. Θα πρέπει κάποιος να ψάξει τι είναι αυτό που τον κεντρίζει περισσότερο, να ανακαλύψει ποιο έργο του προσφέρει και τον κάνει να ξανοιχτεί στα βαθιά του λογοτεχνικού ωκεανού ανασαίνοντας ζωηρά από το κύμα, την άλμη, την αύρα που κάθε φορά αυτός αναδίδει. 

14. Ποιο θεωρείτε πως είναι το μυστικό της επιτυχίας ενός Best Seller;

* Το μυστικό της επιτυχίας ενός βιβλίου για να γίνει best seller είναι να στοχεύει στο θυμητικό του αναγνώστη. Να τον αγγίζει βαθιά και να τον ωθεί να εμπλακεί στην υπόθεση του έργου.

15. Αν έπρεπε να επιλέξετε ανάμεσα στο έντυπο ή στο ηλεκτρονικό βιβλίο, εσείς ποιο θα επιλέγατε; 

* Θα επέλεγα σαφώς το έντυπο βιβλίο. Άλλη χάρη έχει να κρατάς ένα βιβλίο στα χέρια σου, να το ξεφυλλίζεις, να ανιχνεύεις την κάθε του λέξη, την κάθε του πρόταση. Το αγγίζεις, το αισθάνεσαι.  Σε συντροφεύει όπου κι αν βρίσκεσαι. Βέβαια στη σημερινή εποχή που η τεχνολογία καλπάζει, το ηλεκτρονικό βιβλίο φέρει πλεονεκτήματα κυρίως οικονομικά και το ότι μπορεί να απευθυνθεί σε ένα ευρύ κοινό.

16.  Ποια συμβουλή θα δίνατε σ’ ένα νέο λογοτέχνη;

* Θα τον συμβούλευα απλά να διαβάζει πολύ, πάρα πολύ, για να αποκτήσει αναγνωστική εμπειρία της προηγούμενης παράδοσης.

17. Τώρα ας περάσουμε στην πλευρά του αναγνώστη. Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε;

* Τελευταία διάβασα είναι το «Λόγια του πρωινού και του σούρουπου» του Αιγύπτιου λογοτέχνη Ναγκίμπ Μαχφούζ σε μετάφραση από τα Αραβικά των Ελένη Ε. Καπετανάκη και Αγγελική Σιγούρου, των εκδόσεων Καστανιώτη. Είναι ένα σχεδόν πρόσφατο μυθιστόρημα (εκδόθηκε στη Αίγυπτο το 1987). Πρόκειται για ένα έπος τριών οικογενειών που έζησαν στο Κάιρο από το 1798 έως το 1973. Ο συγγραφέας μέσα από ιστορίες ανθρώπων που συλλέγει αφηγείται την ιστορία της πατρίδας του. Ξεδιπλώνει ιστορίες ανθρώπων από όλες τις κοινωνικές τάξεις, τη θέση της γυναίκας που βελτιώνεται με τα χρόνια, τη μετανάστευση σε χώρες της Δύσης, τις παραδόσεις της κοινωνίας που διαβρώνονται, τους οικογενειακούς δεσμούς που κι αυτοί αδυνατίζουν. Ανεπιφύλακτα θα το σύστηνα σε κάθε αναγνώστη.

18. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

* Έχουμε τόσο πλούσια «βιβλιοθήκη» στην πατρίδα μας που ειλικρινά δυσκολεύομαι να απαντήσω, μην τυχόν και αδικήσω κάποιους/ες. Θα αναφέρω ενδεικτικά κάποιους που στάθηκαν αρωγοί στην πορεία της ζωής μου. Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Κωνσταντίνος Καβάφης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Μενέλαος Λουντέμης, Τάσος Λειβαδίτης, Κώστας Καρυωτάκης, Μ. Καραγάτσης, Νίκος Εγγονόπουλος, Νίκος Καρούζος, Τάκης Τσαντήλας.
Από ξένους συγγραφείς – ποιητές ενδεικτικά θα αναφέρω τους Πάμπλο Νερούντα, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι , Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Πάουλο Κοέλο, Ναγκιμπ Μαχφουζ, Λεο Μπουσκαλια.

19. Ποια είναι τ’ αγαπημένα σας βιβλία;

* Αγαπημένα μου βιβλία είναι πολλά και καθημερινά γεννούνται. Είναι αυτά που με μαγεύουν και τα κουβαλάω μέσα μου για καιρό. Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια που αυτή τη στιγμή ανοίγουν το παράθυρο της μνήμης μου: «Η μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση, Τα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη και του Τάσου Λειβαδίτη, «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Μάρκες, «Ο Αλχημιστής» του Πάουλο Κοέλο, Μέρες και «Νύχτες της Αραβίας» του Ναγκίμπ Μαχφούζ.

20. Τελευταία ερώτηση. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας;

* Καταρχήν θα ήθελα να πάει καλά η πρώτη ποιητική συλλογή μου «Αποτυπώματα στο πουθενά» και να αξιολογηθεί κριτικά από το αναγνωστικό κοινό. Στα άμεσα σχέδια μου στο χώρο της λογοτεχνίας είναι η ολοκλήρωση και η έκδοση μιας νέας ποιητικής συλλογής. Να προσθέσω επίσης τη συμμετοχή μου σε διάφορα ανθολόγια ποίησης που πρόκειται να κυκλοφορήσουν σύντομα. Για παραπέρα θα δούμε. Υγεία και διάθεση να υπάρχει και όλο και κάτι θα σκαρώνουμε. 

_ Η παραπάνω συνέντευξη στον Δημοσιογράφο, Λογοτέχνη και Εκδότη του Περιοδικού «ΚΕΦΑΛΟΣ» κ. Πλούταρχο Πάστρα δημοσιεύτηκε στον ιστοχώρο του Περιοδικού στις 09.03.2020

https://kefalosperiodiko.blogspot.com/2020/03/maria-argyrakopoulou.html

Κριτικό σημείωμα του κ. Πέτρου Αργυρίου για τα "Αποτυπώματα στο πουθενά"

Ευχαριστώ θερμά τον κ. Πέτρο Αργυρίου, μέλος της «Υπερρεαλιστικής Ομάδας Θεσσαλονίκης», για την ευμενή κριτική του και τα κολακευτικά του σχόλια στην ποιητική μου συλλογή ‘’Αποτυπώματα στο πουθενά’’ και να εκφράζω την συγκίνησή μου να την συμπεριλάβει στο περιοδικό «Εκδοτικά Νέα».

Αποτυπώματα στο πουθενά / (ποιητική συλλογή, εκδόσεις Χρόνος, 2019)

Μία ποιητική συλλογή που ξεχειλίζει από ερωτικούς σπασμούς ολότητας κατακερματισμένης στο πανταχού παρών «εγώ» και το απωθημένο «εμείς». Η διαπάλη ατομικότητας και συλλογικότητας δεν μετατρέπεται σε γόρδιο δεσμό της ερωτικής έκφρασης. Αντίθετα, διαμορφώνει το απαραίτητο πεδίο ηδονών όχι αποκλειστικά σαρκικής υφής. Εξάλλου, ο έρωτας με σωματική στόχευση δεν ανταποκρίνεται στο υψηλό κίνητρο ρομαντικής ερμηνείας που αποδίδεται στην ποίηση της Μαρίας Αργυρακοπούλου. Είναι ο έρωτας ως πάθος και ως ενθουσιασμός. Η ίδια η ποίηση μετατρέπεται και αναγνωρίζεται ως Μούσα του εκάστοτε δημιουργού. Η ανοχή ως αποδοχή υποβάλλεται το άτομο υποβάλλει το άτομο στην υλικότητα του ονείρου που συστήνεται απ’ τις αντιθέσεις των αντιθέσεις των αισθημάτων. Αντιθέσεις οι οποίες τοποθετούνται από την αδράνεια στην κίνηση, απ’ την ενέργεια στη σιωπή, απ’ τη χαρά στην απογοήτευση χωρίς ωστόσο ποτέ να απαρνιούνται την ελκτική δύναμη του ονείρου. Ένας τύπος βυθισμένος στην αλήθεια της φύσης, τα συνθετικά υλικά της οποίας βρίσκουν ανταπόκριση στην αλήθεια έκφρασης του χρόνου. «Εκεί που χαράξαμε το παρόν και το μέλλον, ανιχνεύοντας κοχύλια και βότσαλα και που η αύρα της θάλασσας λάξευε τ’ αρχικά μας στην άμμο» (σελ 11).
Ακόμα κι αν οι στιγμές κυλήσουν και χαθούν στο βάθος του ορίζοντα είναι τα στίγματα τα οποία καρφωμένα σε διαστήματα απόστασης απ’ την διάδραση των γεγονότων στη νοσταλγία, καθρεφτίζουν του έρωτος τις εκφάνσεις. «Τη σιωπή μου θα ντυθώ κατάσαρκα/ κι απ’ τα στημένα ερμάρια/που επαναπαύονται/των αγγελιοφόρων τα μαντάτα/ θα δραπετεύσω μιαν άνοιξη/ μακριά απ’ της μέρας το ποδοβολητό» (σελ 13). Αυτή η αναζήτηση της ρωγμής ανεξαρτησίας στο σώμα της αναγκαιότητας είναι η μορφή του προσώπου λαξεμένη στης ίριδας την περιπλάνηση. Το ενδιαφέρον στα ποιητικά δρώμενα αποτυπώνει το ανθρώπινο ενδιαφέρον για την πηγή αποχαλίνωσης των αισθήσεων. «Είμαι άνοιξη και χειμώνας συνάμα/η γύμνια που ενδύεται μονάχα στο σώμα σου/και χωρίς μακιγιάζ/επιμένει να εισπνέει ζωή» (σελ 19).
Είναι η γυναίκα στα υψίπεδα της αφοσίωσης προς τιμήν ενός εμπειρικού σκοπού. Είναι ακόμη η αθωότητα της σκέψης η οποία παρεμβάλλεται ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει». Τα πρώτα, πιέζουν για ικανοποίηση. Ικανοποίηση η οποία απελευθερώνεται στα δώματα της φαντασίας. Τα δεύτερα, επιβαρύνουν δίχως να ματαιώνουν την έλξη καθώς τα ίδια έχουν ενσωματωθεί πλήρως στα κατάστηθα πολύπλευρων εκφράσεων. Ο άνθρωπος ως ζωντανός οργανισμός απομυθοποιημένος στις διαφορετικές του εκδοχές αναπνέει ελεύθερα σε κάθε μεταβολή των δεδομένων χωρίς ποτέ να αμφιβάλλει για την αξία των πραγμάτων. «Αν θες να μάθεις πως αναπνέω/εσένα ρώτα/που με αγγίζεις/ ως φως της αυγής/κι ως υπέρλαμπρος άστρο της νύχτας» (σελ 21). Σώμα-υλικότητα-φύση-έρωτας κατασκευάζουν τον τύπο ελευθερίας της ποιήτριας καθώς «ορθώνεται το σύμπαν εμπρός μου/ως θάλασσα αμόλυντη/και ξελογιάζεται ο νους/από των άστρων το μαγικό αντιφέγγισμα» (σελ 27).
Ο χώρος των συναισθημάτων ως περιήγηση στην επιφάνεια της πραγματικότητας και των περιορισμών που τη συνοδεύουν δίνει απαντήσεις σε μία πανδαισία εικόνων και χρωμάτων τα οποία λειτουργούν ως συνδαιτυμόνες ουτοπίας. Η εξέλιξη των πραγμάτων διαμορφώνει αποστάσεις ανάμεσα στον παρόν και το θάνατο καθώς το δρων υποκείμενο αναγνωρίζει την υπαρξιακή του όψη στη στιγμιαία παρέμβαση διαχρονικοτήτων του έρωτος. Συν το χρόνω οι μνήμες ξεθωριάζουν. Υπονομεύεται ο σκληρός πυρήνας της ηδονικής πρόσληψης και απομένει η αίσθηση των ζώντων προταγμάτων στις αναμνήσεις των προσώπων. «Όπου κι αν γυρίσω το βλέμμα μου/συναντώ την ανάσα σου/να περιφέρεται γυμνή στο στερέωμα» (σελ 37). Η θύμηση επανέρχεται και φωτίζει πτυχές άγνωστες του βίου που έμοιαζαν μέχρι πρότινος περαστικές λεπτομέρειες. Τώρα, εμφανίζει υψόμετρο αξιών στις παραμικρές νησίδες της μοναχικότητας. Μία οπτασία η ζωή, μία ψευδαίσθηση η οποία ενταφιάζει τα μελλούμενα στον αχνό παρελθόντος χρόνου να επιβεβαιώσει τα ίχνη της κατάδυσης στην
πραγματική φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. «Στο κουφάρι/της εναπομείνασας ανθρωπιάς/ανάμεσα σ’ ένα άτολμο πλήθος (…)/ εκεί θα με βρεις/να αγωνίζομαι σθεναρά/ως έσχατος στίχος» (σελ 55).
Εν τέλει, ο έρως ως μάχη επιβίωσης και η φαντασία ως το μαγικό φίλτρο αναμνήσεων, εξακολουθούν να διαποτίζουν τον άνθρωπο με το κίνητρο της παρουσίας σε έντονα τραπέζια ηδονών, αισθητικών και πνευματικών.

Πέτρος Αργυρίου