Ταυτοποίηση

Μικρό μα ανηφορικό
τ’ όνομά σου Μαρία
θαρρώ πως νύχτα το πήρες
δανεικό απ’ τη σελήνη
με περίσσια λυγμών
στο σκοτάδι.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Η θωριά σου

Είναι που η ανάσα σου γητεύει τα νέφη
που η ματιά σου γαληνεύει το κύμα
που η θωριά σου ευφραίνει το σύμπαν.
Το χάδι σου είναι
που ανυψώνει το πάθος
ως σπινθήρα εξέγερσης
και πυρπολεί συναισθήματα.
Φεγγάρι εσύ, της ανάστασης θαύμα
κι εγώ, ένα βότσαλο μυστικό στ' ακρογιάλι
με το φως της αγάπης σου αναπνέω.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Στο "εδώ" και στο "τώρα"

Ας δώσουμε λίγο οξυγόνο
από κείνο το διαυγές το έμπιστο
να αναζωογονηθεί το κέλυφος
ώστε να βγει από τη ΜΕΘ του λήθαργου
να αποδράσει
από το οθονο-ειδές καλούπωμα
να βγει στο ξέφωτο
να παλέψει
και να ισορροπήσει ανέκκλητα
ανάμεσα στη φουρτούνα της γαλήνης
και στη γαλήνη της φουρτούνας


Μαρία Αργυρακοπούλου

Στο αμπάρι του βυθού μου

Εναποθέτω την ανάσα μου
στο φως της ψυχής
αποθηκεύω χαμόγελα
στο αμπάρι του βυθού μου
ποτίζω με ροδόσταμο τη θλίψη
και ταξιδεύω
ταξιδεύω στα αζήτητα του νου
ως αποσκευή
στοιβαγμένη στο καλάθι των αχρήστων.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Εμβόλιμον

Κάθε που πλησιάζεις τον ορίζοντα
τα σύννεφα φρουρούν
την οριοθέτηση των συνόρων τους.
Κατάλοιπα αιώνων εκρέουν
ως τιμωροί στο άγγιγμά τους
ακόμη και η απόπειρα πυροδότησης τους
ένοχη θεωρείται
και η επιμονή σου στο να ανακαλύψεις με δέος
τις πτυχές των δακρύων τους
ένοχη κι αυτή.
Μονάχα η αφομοίωση ατόφια
στρώνεται στο τραπέζι
δίχως σερβίτσια.
Ένα μαντήλι μόνο
για να σκουπίζει, λέει 
κάθε απώλεια μνήμης.



Μαρία Αργυρακοπούλου

Ανταύγειες θαλπωρής

Και σήμερα ο ήλιος καταγράφει
σκιές κι απουσίες
ενώ το φεγγάρι ολονυχτίς
πολύβουες ανάσες
που αιωρούνται στα συντρίμμια της ψυχής
δυσφορώντας στην ψυχρή μοναξιά.
Το χιόνι έρχεται κι αυτό απρόσμενα
να κρατήσει σταθερές τις αξίες
ώστε αργότερα
σμίγοντας με το πολυπόθητο
χάδι της ύπαρξης
αυτές να αναζωπυρωθούν.
Και κάπου ενδιάμεσα ο άνθρωπος
ανασφαλής και αβέβαιος
να προσπαθεί να πλανέψει την άνοιξη
χρωματίζοντας με ανταύγειες θαλπωρής
το γκρίζο στερέωμα.


Μαρία Αργυρακοπούλου

 

Σκυθρωπά βλέμματα

Κάλυκες εκκολάπτουν ιριδίζοντα φορτία
σε υδάτινο στέλεχος ιδεών
πλάι σε ιστούς ευέλικτης προσάραξης.
Η αυτοφυής δύναμή τους κυοφορεί
βλέμματα σκυθρωπά στο πέπλο της άνοιξης
και καθώς αναπτύσσουν σταλαγματιές υγρασίας
η ανάσα τους συστέλλεται στο φως
μετατρέποντάς το σε τρίζοντα σφυγμό
και σε συριγμό άδηλης ενόρασης.


Μαρία Αργυρακοπούλου

09/01/2021

Προβολές θεαμάτων

Χιονοστιβάδες μακράς λίστας πόθων
χρονοτριβούν σε αναβλύζον ηφαίστειο
καθώς οι σπίθες προσπαθούν ν’ αποδράσουν
εμπρός στους τετελεσμένους μέλλοντες.
Δακρύβρεχτα όνειρα
καλύπτουν επίμονα με τη λάβα τους
τις ανατέλλουσες προβολές θεαμάτων
τυλίγοντάς τες με δίχτυα πολλαπλών συγκρούσεων
ανάμεσα σε θεατές και θιασώτες.

ΥΓ:  Η ανατολή παραμένει τυφλή
κι η ελπίδα ανυπάκουη.


Μαρία Αργυρακοπύλου

Η λαμπερή μοναξιά της σελήνης

Λάμπει κι απόψε η σελήνη
φωτίζοντας μοναξιά κι απουσία
που ταξιδεύουν σε άστατες θύμησες.
Ο κόσμος γύρω σου στροβιλίζεται
κι εσύ σιωπηλός θεατής
ιχνηλατείς καταιγίδες
παλεύεις με κύματα
απαντήσεις ζητάς
και καρτεράς το ξημέρωμα
να ζεστάνει τα όνειρα
που πάλλονται μέσα σου
αφήνοντας πίσω
την παγερή ετούτη νύχτα.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Προορισμός

Μια ανάσα δρόμος ο προορισμός

μην σε φοβίζουν οι βροχές και οι θύελλες

δεν εκτροχιάζονται οι επιθυμίες

ντυμένη είναι η ψυχή

με τα ζεστά αποτυπώματα

ενός ονείρου που περιμένει εκπλήρωση

στο ηλιοβασίλεμα της μέρας.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Έλαμψε η ωδίνη των ματιών σου

Το βλέμμα σου καλύπτει
μάσκα κρουστών φυσαλίδων
και καθώς προσπαθείς ν’ ανασάνεις
δάκρυα απρόβλεπτης ζέστης
εκκολάπτονται στους πνεύμονές σου.
Παράπλευρες απώλειες, θα ‘ναι, σκέφτεσαι
μα ο δρόμος, φεγγαρόφωτη ωδίνη,
στήνεται απέναντί σου
πετροβολώντας όλο και πιο συχνά το γέλιο σου
και τέμνοντας τους καρπούς της ηδονής σου.


Μαρία Αργυρακοπούλου

* Το παραπάνω ποίημα μου κατέλαβε την τρίτη (3η) θέση μεταξύ 317 συμμετεχόντων στον ΔΕΥΤΕΡΟ (2^ο) ΕΤΗΣΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΑΝΔΕΡΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ με θέμα "Θρίαμβος και τραγωδία" που διεξήγαγε το Φθινόπωρο του 2020 η Υπερρεαλιστική Ομάδα Θεσσαλονίκης. Ευχαριστώ θερμά για την τιμή!

* Η φωτογραφία που συνοδεύει το ποίημα μου είναι του Hossein Zare