Προβολές θεαμάτων

Χιονοστιβάδες μακράς λίστας πόθων
χρονοτριβούν σε αναβλύζον ηφαίστειο
καθώς οι σπίθες προσπαθούν ν’ αποδράσουν
εμπρός στους τετελεσμένους μέλλοντες.
Δακρύβρεχτα όνειρα
καλύπτουν επίμονα με τη λάβα τους
τις ανατέλλουσες προβολές θεαμάτων
τυλίγοντάς τες με δίχτυα πολλαπλών συγκρούσεων
ανάμεσα σε θεατές και θιασώτες.

ΥΓ:  Η ανατολή παραμένει τυφλή
κι η ελπίδα ανυπάκουη.


Μαρία Αργυρακοπύλου

Το πληθωρικό πιθάρι

Το πιθάρι, πληθωρικό από ανέκαθεν, γέμιζε ως πάνω από ανελέητα φαινόμενα που το καθιστούσαν ασήκωτο στο μίζερο χρόνο Στα ενδότερά του στρώματα στοιβάζονταν αδράνειες και δεν άφηναν το καπάκι του να εξαλείψει την υπερχείλιση των σκέψεων.
Υπήρχαν φορές που δεν άντεχε το φορτίο των ανέκφραστων πληροφοριών, και τότε στο τζάμι της ματιάς του δακρυσμένες και αιμόφυρτες κατρακυλούσαν οι αισθήσεις του.
Κυλούσε η μνήμη και η θέληση πότε καλοπροαίρετα και πότε μάταια στην προσπάθεια να αποδράσει από τις καταναλωτικές επισκέψεις, από τις αποτυχημένες ήττες μα ερχόντουσαν απροειδοποίητα κάτι κεκορεσμένες σκιές που καταδίκαζαν την όποια ανάσα τιτλοφορούσε την προσήλωση στο ρεύμα που λέγεται ανάληψη ευθυνών, δίκαιο μέρισμα ισομερών διαβάσεων, ανάληψη καθηκόντων και όχι διαμελισμό των άκρων στο μονοπώλιο που σήμερα αποκαλούμε ..Ζωή..

Μαρία Αργυρακοπούλου

 

16 Ετών (Παιδί)

Δίχως τα βλέφαρα να κινηθούν
μήπως κι εχθροί μ’ αντιληφθούν
κλεφτές ματιές στην πόλη έριχνα
καθώς στο λόφο ήμασταν αραδιασμένοι
τσουβάλια άδεια, με ανησυχία γεμισμένοι.

Μαύρος καπνός σκέπαζε το παρελθόν
μπαρούτι μύριζε το παρόν
Κι εμείς, ορθοί στημένοι, ώρες πολλές
απέναντι στα κανονιοβόλα
μας σημάδευαν
αδίσταχτων εκτελεστών τα πυροβόλα.

Τα δευτερόλεπτα έτη αναμονής
τα λεπτά αιώνες αγωνίας
εκκωφαντικοί οι χτύποι της καρδιάς μας
άτονες οι ανάσες της σιγαλιάς μας.

Το χέρι μου ο πατέρας σφιχτά κρατούσε
του αδερφού μου, πιο σφιχτά να μην φοβάται
καθότι παιδί εντεκάχρονο αυτός
κι εγώ, παλικάρι αμούστακο
τα νιάτα μας λυπάται.

Τελευταία εικόνα που μου ‘ρχεται στο νου
είναι εκείνη της μάνας μου
στην αυλόθυρα του σχολείου στριμωγμένη
στο βλέμμα της η απορία ζωγραφισμένη
το πρόσωπό της αυλάκωνε η αγωνία,
η θλίψη, το μίσος και η αδικία
αναρωτιέμαι μα δεν τολμώ να το ψελλίσω
πέθανε ή ζει ,άραγε θα τη δω όταν γυρίσω.

Ακούσαμε φωτιά πως βάλαν στο σχολείο
ράγισε η ανάσα μας στα δύο
κοιταχτήκαμε με βλέμμα λυπημένο
άδικο κι αδίσταχτο το κατεστημένο.

Κάποιοι ρώτησαν
τι θα κάνετε με εμάς
τα σκυλιά που αλυχτούσαν
διφορούμενα απαντούσαν
θα έρθει και για εσάς ο μποναμάς.

Νεκρώθηκε ο στοχασμός
κατέλαβε τη θέση του ο φόβος, η αγωνία
αδημονούσαμε να δούμε τι θα γίνει
ποτάμι το δάκρυ έσταζε,
έβραζε η ανάσα σε καμίνι.

Το σύνθημα ακούστηκε απ’ την πόλη
φωτιά πήρε το βόλι
σαν πούπουλα ελεύθερου Γιατί
πέφτουν οι πρώτοι στο λόφο του Καπή.

Δεν πρόλαβα ν’ αρθρώσω λέξη
νεκρός κι ο πατέρας του Αλέξη
πέφτουμε με τον αδερφό μου πιο εκεί
της στιγμής ιδέα ,αστραπιαίος στοχασμός
να γλιτώσουμε του εχθρού τον πυροβολισμό.

Τα αδίσταχτα σκυλιά
δεν αρκούνται στο αίμα που κυλά
ανάμεσα στα πτώματα περπατούν
αναποδογυρίζοντάς Τα
όποιο αναπνέει ακόμη , ποδοπατούν
ρίχνοντάς Του τη χαριστική βολή
δολοφονώντας και το τελευταίο παιδί.

______________________________

Η ιστορία ενός ποιήματος

 *  Ως μαθήτρια μου άρεσαν πολύ τα μαθηματικά, η φυσική και η χημεία. Η ώρα των νεοελληνικών κειμένων για μένα ήταν κατά κάποιον τρόπο «εφιάλτης». Προτιμούσα να λύνω ασκήσεις μαθηματικών όλη μέρα παρά να ασχοληθώ με την ανάλυση ενός κειμένου και ειδικότερα ενός ποιήματος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την ερώτηση του/της καθηγητή/τριας : τι θέλει να πει ο ποιητής, γροθιά στο στομάχι μου καθόταν.
 Παράλληλα όμως στον ελεύθερο χρόνο μου, μου άρεσε ν’ αποτυπώνω σε χαρτί τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου, διάφορα γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή των ανθρώπων, - όχι του τύπου ημερολόγιο που σημείωναν τα περισσότερα παιδιά- πάντα όμως σε πεζό λόγο.  Μεγαλώνοντας διάβασα πολλά λογοτεχνικά έργα, ποτέ μου όμως ποίηση. 
  Η 13η Δεκεμβρίου, μέρα σημαδιακή, μέρα μνήμης της κτηνωδίας των Γερμανών στην πόλη των Καλαβρύτων, είναι χαραγμένη βαθιά στη μνήμη μου, κάτι σαν ιός που επισκέπτεται τους νευρώνες του εγκεφάλου μου κάθε χρόνο την ίδια μέρα. Κατάγομαι από ένα χωριό της επαρχίας Καλαβρύτων και δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που βρέθηκα στην πόλη των Καλαβρύτων να δώσω εξετάσεις για την εισαγωγή μου στο λύκειο, οι γυναίκες στην ηλικία της μητέρας μου ήταν όλες μαυροφορεμένες και μια μόνιμη λύπη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους . Έκτοτε έχω επισκεφτεί τα Καλάβρυτα πολλές φορές και ιδιαίτερα το Μουσείο και τον τόπο θυσίας των Καλαβρυτινών (λόφος του Καπή). Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τη συγκίνηση και μια σύνθεση ανάμεικτων συναισθημάτων που νιώθεις σαν βρεθείς στον τόπο της εκτέλεσης . Η ανάσα σου παγώνει, οι παλμοί της ύπαρξή σου στην αρχή ασθμαίνουν διαβάζοντας τη λίστα με τα ονόματα και τις ηλικίες των εκτελεσθέντων και κατόπιν γίνονται γρήγορες ριπές οργής , αδικίας ενάντια στο Γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα….
  Θυμάμαι ήταν 13 Δεκεμβρίου του 2014, καθισμένη στο laptop και παρακολουθώντας την επιμνημόσυνη δέηση στον Τόπο Θυσίας, θέλησα να αποτυπώσω την αγωνία, το φόβο, όλα εκείνα τα συναισθήματα των αγοριών και των ανδρών, που με εντολή των Γερμανών ανέβαιναν στο λόφο του Καπή (στον Τόπο της εκτέλεσής τους). Ένιωσα κάτι σαν χρέος απέναντί τους, κάτι σαν φόρο τιμής το να γράψω ένα κείμενο. Όμως το κείμενο δεν μου βγήκε, ας μου επιτραπεί ο όρος, σε πεζή μορφή, αλλά σε ποιητικό λόγο. Θυμάμαι ήταν διπλή η συγκίνηση για μένα: κατάφερα εν μέρει να αποδώσω τα συναισθήματα σαν να ήμουν ανάμεσά τους και να ανέβαινα μαζί τους αυτόν τον τελευταίο ανήφορο της ζωής που όδευε στο θάνατο και να εκφραστώ σε ποιητικό ελεύθερο στίχο.
  Έκτοτε ασχολήθηκα αυτοδίδακτα με τον ποιητικό λόγο καταφέρνοντας να εκδώσω και την πρώτη ποιητική μου συλλογή το 2019 << Αποτυπώματα στο πουθενά>> από τις χρόνος εκδόσεις .(έχω έτοιμες δυο συλλογές ακόμα) Να πάρω μέρος σε ομαδικές συλλογές ποιημάτων, να βραβευτώ σε διαγωνισμό ποίησης .
  Κάθε χρόνο στις 13 Δεκέμβρη δεν ξεχνώ ποτέ το τι με ώθησε στην ποίηση, κάνοντας πάντα ένα νέο αφιέρωμα. Όνειρό μου να συγκεντρώσω όλα τα αφιερώματα σε ένα βιβλίο και επιθυμία μου να διανεμηθεί δωρεάν στα Καλάβρυτα κάποια “παγωμένη” 13η Δεκέμβρη.

Μαρία Αργυρακοπούλου

 

Στα βαθιά. Αναφορά στην ποίηση της Μαρίας Αργυρακοπούλου από την Αγγελική Καραπάνου

Η Μαρία Αργυρακοπούλου, είναι μια ποιήτρια που  γνώρισα από το διαδίκτυο, ταξιδεύοντας στο προσωπικό της blog, όπου δημοσιεύει ποιήματα και πεζά. Είδα ένα μαγικό παιχνίδισμα με τις λέξεις, ολοζώντανες εικόνες και μια ματιά ανήσυχη για τα προβλήματα της εποχής μας.
Η Μαρία έχει σπουδάσει Μαιευτική κι έχει ασκήσει το λειτούργημα. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή, ενώ έργα της δημοσιεύονται σε πολλά συλλογικά έργα. Έχει βραβευθεί στον ποιητικό διαγωνισμό "Ανδρέας Εμπειρίκος". Θ' απολαύσουμε δέκα ποιήματά της!

Το δάκρυ της βροχής

Κι όταν με λευκό σεντόνι
ο ορίζοντας θα με τυλίξει
θα βαφτεί κόκκινος
απ’ τα πυρά των εκβολών
κι η θάλασσα, λευκή
απ’ τα μαντήλια των γλάρων
που θα σκουπίζουν της βροχής το δάκρυ
κάτω από το αντίο του ήλιου
ο άνεμος θα στέκει ωχρός
σε βράχο ακουμπισμένος
δίχως να εκφράζει ένα νεύμα
να κατευνάζει το πέλαγος
όταν η στάχτη μου
θα εισχωρεί εντός του.

____________________________


Γκρίζο παραβάν

Σκηνή με γκρίζο παραβάν στήνεται
ολόγυρα σε λημέρι γόνιμο
κι εσύ - Λαέ μου - παρατηρητής ηθελημένος
μεταγγίζεις τα μυστικά σου
σε κουφάρια άδειων συνειδήσεων.
Οι χρόνιες λιτανείες των άνωθεν
- που εσύ επέλεξες -
προσπαθούν να καλυφθούν με φύλλο συκαμιάς
όμως η άμπωτη το ξέβρασε ως πολυκαιρινό χαρτί
πολλαπλών μελανιασμένων κηλίδων.
Το από ανέκαθεν λευκό όνειρό σου – Λαέ μου -
απουσιάζει απ’ το στρωμένο τραπέζι του λόγου,
διαφεύγει παρέα με τις σκέψεις σου
λιθοβολώντας τις ερωτήσεις του φαίνεται
οι δε προς τα έξω απαντήσεις του λαβείν
αμέτοχες κι αυτές
ευθαρσώς τις αποκρύπτουν
πτυχές εμβόλιμα ρυτιδιασμένες.
Στο βαθύ σου εγώ αγεφύρωτα αμπαρώνεσαι
η κρύπτη σου άβυσσος, πυρπολεί ενίοτε
τη μέθη της ανάγνωσης
των πιο κρυφών κυττάρων σου.

ΥΓ: Μην απορρίπτεις τη στιγμή
που εύτακτα περισώζουμε των ιδεών την επίπλωση
έτσι που τα όνειρα πιασμένα απ’ το χέρι
μαζί πετούν προς τον παράδεισο της επίγνωσης.
Θαρρώ το γνωρίζεις καλά
πως κάθε σκέψη αναδιπλώνεται
στο αντιφέγγισμα του δειλινού
κάθε ιεροτελεστία στο ξέφωτο της αυγής.

__________________________


Αβρές ηλιαχτίδες

Κονδυλοφόροι χαράσσουν
κι απόψε το μέσα σου
αβρές ηλιαχτίδες
που αχνά ανατέλλουν.
Ίσκιοι διχαλωτοί κοσμογονίας αφόρητης
κυλούν στο πρεβάζι της ματιάς σου
καλύπτοντας τον σπόρο δακρύων
που εμφυτεύτηκε άδηλα
στις ρωγμές της σιωπής σου.
Δαντελωτά κυκλάμινα οι ανάσες σου
παρεισφρέουν στον φλογισμένο ιδρώτα
και δένουν με κόμπους το πάθος
μην τυχόν κι αποδράσει
κι επιφέρει τη βουή εκείνη
που αποπροσανατολίζει
ευανάγνωστους στόχους.

ΥΓ: Κι εσύ απουσιάζεις ξανά απ’ το πάνθεον
πριν καν εμφανιστείς εμπρός του.


__________________________

Από την πρώτη ματιά

Ραγισμένη ενθύμηση σε τεθνεώς ουτοπία
μιας φύσης που διατελεί υπό τον έλεγχο
τολμηρών γεγονότων
ενός χαρακτήρα άνυδρου
ενός κοχλασμού ανελέητου
που βράζει ρίγη έξαρσης
και οδύνη σπαραγμού.
Επιτηδευμένες ξόβεργες στήνουν παγίδες
σε αναστήματα ναρκωμένα
σφραγίζουν ελπίδες
σε μάτια δακρυσμένα.
Δεν είναι ρίψη βεγγαλικών
ούτε οφθαλμαπάτη πεφταστεριών.
Όλεθρος είναι από την πρώτη ματιά.


______________________

Έλαμψε η ωδίνη των ματιών σου

Το βλέμμα σου καλύπτει
μάσκα κρουστών φυσαλίδων
και καθώς προσπαθείς ν’ ανασάνεις
δάκρυα απρόβλεπτης ζέστης
εκκολάπτονται στους πνεύμονές σου.
Παράπλευρες απώλειες, θα ‘ναι, σκέφτεσαι
μα ο δρόμος, φεγγαρόφωτη ωδίνη,
στήνεται απέναντί σου
πετροβολώντας όλο και πιο συχνά το γέλιο σου
και τέμνοντας τους καρπούς της ηδονής σου.

* Το παραπάνω ποίημα κατέλαβε την τρίτη (3η) θέση
μεταξύ 317 συμμετεχόντων στον ΔΕΥΤΕΡΟ (2ο) ΕΤΗΣΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ «ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ» με θέμα
"Θρίαμβος και τραγωδία" που διεξήγαγε το Φθινόπωρο
του 2020 η «Υπερρεαλιστική Ομάδα Θεσσαλονίκης». 

________________________________


Προσάραξη

Αγκυροβολεί η ησυχία στον μυχό της σκέψης
διαπερνάει κυματιστά το σώμα η ηχώ της
αφήνοντας πίσω της ουλές
πότε με θωριά ευφημισμού
και πότε με κεντήματα ιστού αράχνης.

____________________________


Ανταύγειες θαλπωρής

Και σήμερα ο ήλιος καταγράφει
σκιές κι απουσίες
ενώ το φεγγάρι ολονυχτίς
πολύβουες ανάσες
που αιωρούνται στα συντρίμμια της ψυχής
δυσφορώντας στην ψυχρή μοναξιά.
Το χιόνι έρχεται κι αυτό απρόσμενα
να κρατήσει σταθερές τις αξίες
ώστε αργότερα
σμίγοντας με το πολυπόθητο
χάδι της ύπαρξης
αυτές να αναζωπυρωθούν.
Και κάπου ενδιάμεσα ο άνθρωπος
ανασφαλής και αβέβαιος
να προσπαθεί να πλανέψει την άνοιξη
χρωματίζοντας με ανταύγειες θαλπωρής
το γκρίζο στερέωμα.

_______________________________


Κρυφτό με το φως

Ραντίστηκε η ματιά με υφάλμυρο δάκρυ
καθώς κύλησαν πάνω της κουκίδες ανυπάκουες
οξείες παραμορφωμένες, σύνεσης ελλιπούς
τσαλάκωσαν τα βλέφαρα
κι η ακοή νεκρώθηκε
εμπρός σε εφιαλτικά ρίγη
μιας αλήθειας που καίει
ό,τι στη ζωή καταλύει.
Τρόπαια μιας άνισης μάχης στροβιλίζονται
καταμεσής πειστήριων συμπλεγμάτων
λαξεύουν τις σκέψεις
δίνοντάς τους τροφή δανεική
έντεχνα να παλέψουν μιαν ατέρμονη ήττα.
Ένα φως στο βάθος παίζει κρυφτό
με ανεμοδαρμένους σταλακτίτες.
Άραγε τούτος ο δρόμος θα έχει γυρισμό;

__________________________


Στην κοιλάδα του χρόνου

Απρόσωπη κι αυτή η νύχτα
δίχως σταγόνα σελήνης
κυλάει στο έρεβος.
Εύκολος στόχος σύλησης των ονείρων
καθώς όλα δείχνουνε έρημα
πίσω απ’ τ’ ορθάνοιχτα παραθυρόφυλλα.
Κατηφορίζοντας στην κοιλάδα του χρόνου
ένας εκκωφαντικός ήχος
εγείρει αισθήσεις
μάταια.
Τρεμοσβήνει στο πέρασμά του η ζωή
καθώς σύρεται σε πυρακτωμένα στεγανά
αφήνοντας πίσω της μια παγωμένη ανάσα
μία σβησμένη φλόγα
και ένα γιατί να αιωρείται
στο παρόν
και στο μέλλον.

_____________________________


Το υποταγμένο πνεύμα

Μες στην οχλαγωγία του εθισμού
και στο παραστράτημα της έξαψης
κείτεται καθημερινά το υποταγμένο πνεύμα
κι εκεί που περιμένεις στο ετοιμόρροπο θέατρο
να αναστηλωθούν οι βλαστοί από επίγειους θιασώτες
κι η θράκα ν’ ανάψει από θερμόαιμους σταλαγμίτες
οι συγκλίνουσες γωνιές παραμένουν αδόνητες.

ΥΓ: Όλο και πιο βαθύ γίνεται το ρήγμα
στο πηγάδι των αναστολών της συνείδησης.

_____________________________

Βιογραφικό σημείωμα

Η Μαρία Αργυρακοπούλου κατάγεται από το Βεσίνι Καλαβρύτων Αχαΐας. Έχει τελειώσει τα ΑΤΕΙ Μαιευτικής και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας.
Το διάβασμα και το αποτύπωμα των σκέψεών της ήταν πάντοτε το χόμπι της. Η κατάρρευση των ιδεών, η αλλοίωση των σχέσεων των ανθρώπων, τα κοινωνικά προβλήματα, κ.α. δεν αφήνουν αδιάφορο το ανήσυχο πνεύμα της και την ευαισθησία της στο να προσφέρει μια κουκίδα αφύπνισης, ένα λιθαράκι βοήθειας. 
Η σχέση της με τον πεζό και ποιητικό λόγο ξεκινάει από τα χρόνια της εφηβείας της. Πεζά κείμενα και ποιήματά της απαντούμε στο διαδίκτυο και κυρίως στον προσωπικό της ιστοχώρο «Αποτυπώματα στο πουθενά» http://apotypomataa.blogspot.com, στο ιστολόγιο οι ποιητές που αγάπησα http://dimitriosgogas.blogspot.com, στην εγκυκλοπαίδεια των σύγχρονων Ελλήλων λογοτεχνών της: ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΕΦΑΛΟΣ (ΚΕΦΑΛΟΣ - ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ).
Το 2019 εκδόθηκε και η πρώτη της ποιητική συλλογή "Αποτυπώματα στο πουθενά" από τις «Χρόνος Εκδόσεις». Συμμετέχει στην υπό έκδοση ομαδική ποιητική συλλογή "Πόλεων Ποιήσεις" ανάμεσα  σε 60 Έλληνες και Κύπριους ποιητές από τις «Χρόνος εκδόσεις», όπου υμνεί τη γενέτειρά της γη. 
Το φθινόπωρο του 2020, λαμβάνοντας μέρος για πρώτη φορά σε ποιητικό διαγωνισμό, βραβεύτηκε παίρνοντας την τρίτη θέση, με το ποίημα της «Έλαμψε η οδύνη των ματιών σου», στον δεύτερο ετήσιο ποιητικό διαγωνισμό  "Ανδρέας Εμπειρίκος" με θέμα «Θρίαμβος και τραγωδία» που διοργάνωσε η «Υπερρεαλιστική ομάδα Θεσσαλονίκης». 
Είναι μέλος του «Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών & Συγγραφέων».

Αγγελική Καραπάνου – Συγγραφέας / Εκπαιδευτικός
Ιστολόγιο: Έννεπε Μούσα /  ennepe-moussa.gr  /  Τετάρτη 11.11.2020


https://ennepe-moussa.gr/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%AC/%CE%B4%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85?fbclid=IwAR3hsFX72coQ-ooGyPhYL38z409h9_FlOfrGZzVzaTVJodnoi4ieCiJWo38

Η λαμπερή μοναξιά της σελήνης

Λάμπει κι απόψε η σελήνη
φωτίζοντας μοναξιά κι απουσία
που ταξιδεύουν σε άστατες θύμησες.
Ο κόσμος γύρω σου στροβιλίζεται
κι εσύ σιωπηλός θεατής
ιχνηλατείς καταιγίδες
παλεύεις με κύματα
απαντήσεις ζητάς
και καρτεράς το ξημέρωμα
να ζεστάνει τα όνειρα
που πάλλονται μέσα σου
αφήνοντας πίσω
την παγερή ετούτη νύχτα.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Προορισμός

Μια ανάσα δρόμος ο προορισμός

μην σε φοβίζουν οι βροχές και οι θύελλες

δεν εκτροχιάζονται οι επιθυμίες

ντυμένη είναι η ψυχή

με τα ζεστά αποτυπώματα

ενός ονείρου που περιμένει εκπλήρωση

στο ηλιοβασίλεμα της μέρας.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Νοέμβρης '73

Σαν εφαλτήριο ξεκίνημα
που αναπνέει γοργά
ακούγεται ο ήχος
από το προσκλητήριο ανεφοδιασμού της μνήμης
ο αντίλαλος της ριπής της
επανέρχεται δριμύτερος
στη ροή του άδικου
που έσμιξε με τα όνειρα
τις άγιες μέρες
της εξέγερσης του Νοέμβρη.
Στον ευτελισμό του σήμερα
με τις απανωτές υποστολές των αξιών
των ιδεών
των αγώνων
των θυσιών
θωρακίζουμε τη μνήμη με ελπίδα
κι επιμένουμε
πως το αύριο δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο
παρά διαυγή
και κόκκινο.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Στο αλώνι του χρόνου

 Στο διπλανό παράθυρο ένα πελώριο παγωμένο κύμα, παλεύει να σωθεί απ’ τη μανία του βοριά που το χτυπά ανελέητα στα βράχια της ακτής. Το κοιτάζω σιωπηλά σαν να μην το βλέπω, ανήμπορο καθώς είναι, αντιστέκεται, προσπαθεί να αντιδράσει στη λυσσασμένη βορά της πραγματικότητας. Παραδίπλα ένας γλάρος περιπλανώμενος στο ακόρεστο κενό, αναζητά τροφή στα σκουπίδια της απεραντοσύνης.
Καθισμένη δίπλα στο τζάμι ώρα πολύ, κοιτάζω τη σιωπή που δίχως δισταγμό στο αλώνι του χρόνου εισέρχεται κι απλώνει τα δίχτυα της στα δευτερόλεπτα περικλείοντας τα σφιχτά και δένοντάς τα κόμπους,  από κείνους τους άλυτους κόμπους που ξημεροβραδιάζονται στην προβλήτα περιμένοντας το φάρο να σκορπίσει δύναμη και να σπείρει ελπίδα .
Στα διαλείμματα συνομιλώ με «περαστικούς’» φίλους που έρχονται να μου θυμίσουν το αδύναμο φως μπρος στα ανήλιαγα κλινοσκεπάσματα και στα υγρά σεντόνια όπου κατά καιρούς ζεσταίνουν την παγωμένη ανάσα μου. Κοντοστέκονται για λίγο με ένα σατανικό χαμόγελο και εξαφανίζονται ως το άλλο πρωί κουβαλώντας ένα δισάκι αναμνήσεων που βαραίνει τους ώμους.
Για επανέκδοση κλεμμένης ευτυχίας μιλούσαν διαρκώς, λες και ήταν εισιτήριο για τον παράδεισο , θαρρείς και δεν γνωρίζουν πως και αυτό μια φορά ισχύει , άπαξ και το ακυρώσεις με τις επιλογές σου, λήγει.
Ταξίδι είναι η ζωή άλλοτε συναρπαστικό κι άλλοτε αγώνας ταχύτητας σε χωματόδρομο. Μουδιάζει η ακτή και μαζί της κι εγώ. Απ’ την κούραση λυγίζουν οι ανάσες. Που να βρεις παγκάκι να ξαποστάσεις αυτήν την ώρα; Κι αν περίσσευε κάποιο, φρόντιζαν εγκαίρως οι ομιλητές να το καταλάβουν ή να το ξηλώσουν με τα καθώς πρέπει λόγια τους.
Στα αζήτητα παραμένουν και οι αξίες, αδυνατούν να επανορθώσουν το κατρακύλισμα στις αλάνες της σκέψης. Να ξεφύγουν απ’ το τέλμα που κατακάθισαν τελευταία, μην τυχόν και ξεσκεπαστούν απ’ τα νούφαρα που τις συγκαλύπτουν.
Θαρρείς πως η Κίρκη φυλάκισε κάθε ελπίδα απόδρασης.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Η μελωδία της αυγής

 Ατέρμονη η μελωδία της αυγής

ακολουθώντας τα χνάρια της σελήνης

στροβιλίζεται στον ορίζοντα

καλύπτοντας το αλαργινό του περιστήθιο

με νότες μελίρρυτες.

Μαρία Αργυρακοπούλου