Βλέμματα που διψούν

Γύρω μου συρματοπλέγματα σωρό
μ’ έναν άνεμο να διαπερνά τις οπές τους
κι ένα κλάμα βουβό να τις χτίζει.
Διασχίζοντάς τα
ηχηρές σιωπές αντηχούν
στον απόηχο νοτισμένων ονείρων
ανάσες που καίνε
στη δίνη της σκέψης του απρόβλεπτου
βλέμματα που διψούν
για φωτεινές πτυχές προφητείας γόνιμης
σκέψεις που λικνίζονται
σ’ ένα όραμα γεύσης προσδόκιμο.
Ζωή που σκορπίζεται στην άμμο του λόγου
δίχως προσανάμματα ελπίδας.

ΥΓ: Έξοδος δραπέτευσης η θάλασσα
ουτοπία διαφυγής η ομίχλη.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Το πέπλο της νύχτας

Καθώς το δείλι ανταμώνει
με τις διαυγείς ανάσες σου
αλυχτούν τα όνειρα
και απεκδύονται
το ερεβώδες πέπλο
της νύχτας.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Στην κοιλάδα του χρόνου

Απρόσωπη κι αυτή η νύχτα
δίχως σταγόνα σελήνης
κυλάει στο έρεβος.
Εύκολος στόχος σύλησης των ονείρων
καθώς όλα δείχνουνε έρημα
πίσω απ’ τ’ ορθάνοιχτα παραθυρόφυλλα.
Κατηφορίζοντας στην κοιλάδα του χρόνου
ένας εκκωφαντικός ήχος
εγείρει αισθήσεις
μάταια.
Τρεμοσβήνει στο πέρασμά του η ζωή
καθώς σύρεται σε πυρακτωμένα στεγανά
αφήνοντας πίσω της
μια παγωμένη ανάσα
μια σβησμένη φλόγα
και ένα γιατί να αιωρείται
στο παρόν
και στο μέλλον.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Γόνιμη σύσπαση

Κι όταν το χώμα νοτίσει καλά
κι όταν ο αέρας κοπάσει τριγύρω
φύτεψε μια κατακόκκινη άνοιξη
εκεί στο διάσελο των βουνών
όπου η θελκτική αύρα
των "Δεν Υπάρχουν"
ρέει ακατάπαυστα ποίηση
ως αυγινή αναρρίχηση
στεναγμών και δακρύων
κι ως γόνιμη σύσπαση
μήτρας που τίκτει.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Εν αναμονή της Άνοιξης

Σαν ξυπνήσω απ' αυτόν τον εφιάλτη
με τα ρουθούνια καλυμμένα
θα διαπεράσω το τούνελ
στο τέλος της διαδρομής
θα σφαλίσω τα βλέφαρα
μη δω την απόγνωση στα μάτια σας
μη δείτε τη θλίψη να κυλά στα δικά μου.
Μ' ένα λευκό μαντήλι θα σκουπίσω
τη σκόνη απ' το μαξιλάρι
και μ' ένα φτερό χελιδονιού
θα χαράξω την ελπίδα.

Την άνοιξη καρτερώ
για να καλύψω το στρώμα της οδύνης.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Αφιερωμένο στο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό της Ιταλίας

Άνθη σε απόγνωση

Μαραίνονται τα άνθη απ’ το βάζο
χθες τέσσερα στερήθηκα
- δέκα στο σύνολο -
πολλά έχει ακόμα, αλλά φοβάμαι
πως γρήγορα θα αδειάσει
κι άλλο βάζο θα μείνει κενό, κι άλλο
στο τέλος θα ερημώσουν όλα.
Ανησυχώ μήπως κι ο κήπος έχει σειρά κατόπιν
και τον δω να μαραίνεται
φρίκη και πόνος τότε
μαρασμός και λύπη
μα θα είναι αργά.
Κάτι πρέπει να κάνω
την εξολόθρευση να προλάβω
οι αγρυπνίες δεν βοηθούν
- δοκιμάστηκαν προ πολλού -
τα συμπόσια το ίδιο.
Λίγο λίπασμα μόνο
από εκείνο της συνείδησης
μα πάσχει κι αυτό από εγωπάθεια.


Μαρία Αργυρακοπούλου