Δύσκολες πρωτοχρονιές

Τους θαμώνες της αδιαφορίας
ένα πρωί θα ‘θελα να ξυπνήσω
απ’ τον λήθαργο της εκεχειρίας
τους κοιτώνες τους ν' αφυπνίσω.

Βιολιά ν’ ακούσω να κουρδίζουν
του θάρρους τις χορδές
κιθάρες να δω ν’ απαρτίζουν
της τόλμης τις βολές.

Συναυλίες κρουστών, με ορμές
και θέληση να δω να οργώνουν
των αδιάλλακτων τις δομές
θα ‘θελα να δω ν’ αναστατώνουν.

Λαούτα και πίπιζες να παίζουν
τα θέλω του πονεμένου αγνώστου
αισθήματα οι ρόκες να γνέθουν
αδιάλειπτα στις αυλές του νόστου.

Στο άκουσμα τέτοιας μουσικής
ελπίζω αδιάφοροι να μην μείνουν
οι νοήμονες, οι ποιητές της γης
κι έμπρακτα την αγάπη τους να δίνουν.

Τότε και μόνο, χορός θα στηθεί
ενάντια στο υπάρχον κατεστημένο
σε όλη τη δύση και στην ανατολή
κάθε παιδί δεν θα ‘ναι πεινασμένο.


Μαρία Αργυρακοπούλου

30/12/2020

Ο γερο-πλάτανος στο Βεσίνι

Στην πλατεία του χωριού, στο δυτικό το μέρος
καμαρωτός στέκεται ένας πλάτανος γέρος
με μια λύπη στην όψη του, μια λαβωμένη καρδιά.

Και μες στων λίγων στιγμών τη συμπόνια
θυμάται πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια
τότε που η πλατεία ήταν γεμάτη με παιδιά.

Ξέρει πως γέρασε κι αδύναμες είν’οι ρίζες του
και τούτος ο αγέρας τρομάζει τα κλαδιά του
μα αγέρωχα κάθεται, τα νιάτα του αναπολεί.

Τους χωρικούς θυμάται γύρω από ένα τραπέζι
να συζητούν, δακρύζει κι η θλίψη τον εμπαίζει
την εκκλησιά που γέμιζε με κόσμο, την ανατολή.

Συλλογιέται πως η περηφάνια του έστησε καρτέρι
κι απόμεινε μονάχος του σε τούτα εδώ τα μέρη
κι ας του έλεγε συχνά, δεν θα σ’ εγκαταλείψουν.

Θυμάται τον ίσκιο να χαρίζει, τα βάρη που σήκωνε
του κάθε εξομολογητή, απ’ τα βάσανα τον λύτρωνε
ποιος να το περίμενε πως όλα αυτά θα εκλείψουν.

Κοιτάζει το άδειο χωριό, το χειμωνιάτικο τοπίο
τυλίγεται με τους κλώνους του, έβαλε θαρρώ κρύο
αναρωτιέται ένας χειμώνας ακόμα, θα αντέξει;

Μα απ’ την πολύ τη σκέψη, τη θύμηση, κουράστηκε
έγειρε ο κορμός του προς τη ρεματιά, εζαλίστηκε
αλλόκοτες αστραπές, τον πήρε ο ύπνος πριν βρέξει.


Μαρία Αργυρακοπούλου

28/12/2020

Το σκίρτημα της ζωής

Και σήμερα μόνο του το σκίρτημα
δίπλα σ’ ένα σιντριβάνι παγωμένο
κι ένα φοίνικα με ασύνετα λαμπιόνια
που φώτιζαν δειλά τις πτυχές της σκέψης του
και τις ρυτίδες της ανάσας του, αποκοιμήθηκε.
Πάλευε ν’ απλώσει το νήμα της ελπίδας
στην αρένα των θηρευτών της ζωής
στο άπραγο πνεύμα των δίποδων της γης.
Μα ουδείς γυρνούσε το βλέμμα του
στην κλεψύδρα της απομόνωσης
καθώς αυτή στέρευε και δάκρυζε συνάμα
απ’ την ομίχλη της πολύβουης περιφρόνησης.

ΥΓ: Παρατηρητές του θεάματος
κυοφορούμενοι του δράματος
αμελήσαμε το στήσιμο της σκηνής
και ξεχάσαμε το σκίρτημα της ζωής.


Μαρία Αργυρακοπούλου / 25/12/2020


Χρόνια πολλά σε όλους.