Ακούραστο όνειρο

Σε ένα ανοιχτό παράθυρο
ακούραστο το όνειρο
ατενίζει τον ορίζοντα
ενδύοντας με αχραντοσύνη τη νύχτα
πριν ο ήλιος εισέρθει
στο μεσουράνιο δίσκο
και διασπείρει το φως του.



Μαρία Αργυρακοπούλου

Κατάδυση στη θύμηση

Άχρωμος καμβάς σε τελάρο παλιό
ξεχασμένο στον τοίχο
αραχνιασμένο σε μια υπόγεια σκήτη
ανέβλυζε μούχλα
κι η παλέτα παραδίπλα νοτισμένη από τα όνειρα
που ξεδίψαγαν με το χρώμα της ψυχής σου.

Σε ακούμπησαν σε μια γωνιά παγερή
κι ας ήταν Ιούλης
λες και οι μοίρες σε πλάνεψαν
την ώρα της γέννας σου
την ησυχία να ζωστείς στο σκοτάδι.

Εικοσιπέντε Ιούληδες πέρασαν,
τι λες; μπορείς ν’ αποδράσεις;

Το σπίτι μας άλλαξε, μα θα το γνωρίσεις
τα κλειδιά σου είναι δίπλα στο πρεβάζι
σ’ εκείνο το μικρό γλαστράκι
που πάντα σου άρεσε.

Ο πατέρας έφυγε νωρίς, μην τον ψάξεις
δεν άντεχε μακριά σου
η μάνα σε περιμένει κάθε βράδυ
ανάβει το παλιό καντήλι να μη σκοντάψεις
καθώς η νύχτα βοά και τυφλώνει.

Κι απόψε το τραπέζι στρώθηκε
μα η καρέκλα σου κενή.

Έλα να συνεχίσουμε εκείνο το κάδρο
που αφήσαμε στη μέση
εκείνο ναι, της συνταξίδευσης
της πλήρωσης
της επικοινωνίας
της χαράς

Έλα σου κρένω Μάτια μου
κι ας ξέρω πως ΔΕΝ
θα ‘ρθεις...

Μαρία Αργυρακοπούλου

Αίσθηση

Τα μύχια των στίχων σου ανιχνεύω
και ταξιδεύω μαζί σου
με πυξίδα τη λάμψη των "θέλω" μου.
Η φλόγα του πάθους καίει και καίγεται
το εύθραυστο συναίσθημα πάλλεται
το βλέμμα ευφραίνεται
η ψυχή αγαλλιάζει
στην αίσθηση της άοκνης παρουσίας σου
στο κάθε λεπτό κι διάφανο στίγμα σου.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Επίγνωση

Στ' ακρογιάλια του χρόνου
άφησες τα παράτολμα ίχνη σου
έχοντας ωστόσο τη βαθιά επίγνωση
πως το κύμα
αργά
θα τα σβήσει.



Μαρία Αργυρακοπούλου

Εσένα ρώτα

Αν θες να μάθεις πως μεγάλωσα
ρώτα τη γη που με έθρεψε
τα άνθη ρώτα
της ακοίμητης πέτρας
που ποτίστηκαν με αμόλευτα δάκρυα
τα δάση ρώτα
τα βουνά
τα λαγκάδια
κι ακόμα τον άνεμο
που ολημερίς δροσίζονταν
με τ’ αηδονιού το κελάηδημα
και με όνειρα άδηλα
που τα χάρασσα με κατάνυξη
στο ξημέρωμα
και στο δείλι.
Αν θες να μάθεις πως αναπνέω
Εσένα ρώτα
που με άγγιξες
ως φως της αυγής
κι ως υπέρλαμπρο άστρο της νύχτας.


Μαρία Αργυρακοπούλου

Η θωριά σου

Είναι που η ανάσα σου γητεύει τα νέφη
που η ματιά σου γαληνεύει το κύμα
που η θωριά σου ευφραίνει το σύμπαν.
Το χάδι σου είναι
που ανυψώνει το πάθος ως σπινθήρα εξέγερσης
και πυρπολεί συναισθήματα.
Φεγγάρι Εσύ, της ανάστασης θαύμα
κι Εγώ, ένα βότσαλο μυστικό στ’ ακρογιάλι
με το φως της αγάπης σου αναπνέω.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Στ' ακρογιάλια της μνήμης

Βγαίνω τις νύχτες μυστικά
στ' ακρογιάλια της μνήμης
ανιχνεύω το βυθό της θαλάσσης
που ασκητεύει στα μάτια σου
κι εξαγνίζομαι.

Μαρία Αργυρακοπούλου

Κατεύθυνση

Αφήνοντας πίσω την Πλατεία Εγωισμού απομακρυνθείτε από τις οδούς Φόβου και Αμφιβολίας και γυρίστε την πλάτη στον παράδρομο της Επίκρισης.

Ακολουθήσετε τη Λεωφόρο Αποδοχής και Συγχώρεσης. Η πόλη αρχίζει τόσο να ομορφαίνει εδώ!

Μόλις φτάσετε στον πεζόδρομο της Εκτίμησης θα συναντήσετε το Μέγαρο της Φιλίας. Στους κήπους του μπορείτε να κάνετε περίπατο στους διαδρόμους της Ευγνωμοσύνης και της Χαράς.

Στη συνέχεια κατευθυνθείτε προς την οδό Δημιουργίας στρίψτε στο δρομάκι της Προσφοράς και προχωρήστε ευθεία.

Η οδός της Αγάπης δεν είναι μακριά. Εκεί βρίσκεται το κέντρο Πραγματοποίησης των Ονείρων.

Αν χάσετε το δρόμο σας ρωτήστε ένα παιδί!



Μαρία Αργυρακοπούλου

Κατερίνα

Χειμωνιάτικο απόγευμα
μ’ ένα μακρύ βαρύ παλτό
κασκόλ κι ομπρέλα
περιπλανήθηκα ξανά
στων αναμνήσεων τις σκέψεις. 
Βάδιζα γρήγορα
πολύ γρήγορα
ώστε να αποφύγω τη βροχή
που σμίγει με το βλέμμα μου
κάθε φορά που παρευρίσκομαι
μες στα στενά των Ιλισίων.
Εκεί που κάποτε κάναμε όνειρα
για μας
για τους πολλούς
για τους αποκλεισμένους
σίγουροι πως θα τον αλλάξουμε τον κόσμο. 
Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο Κατερίνα μου
αυτό ποθούσαμε
αυτό λέγαμε
αυτό συνεχίζω να σου λέω
όπως τότε
και τώρα
παρόλο που Εσύ
μας άφησες νωρίς.

Μαρία Αργυρακοπούλου